به اخبار مضايقه عمل نموده‌اند بدليل اينكه آنها اين اخبار را در كتب خويش آورده‌اند ما مىگوئيم : خير چنين ملازمه‌اى در كار نيست يعنى قبول نداريم كه در جميع مواردى كه فقيهى يا فقهائى احاديثى را آورده‌اند حتما عامل به آن هم هستند آرى غالب موارد چنين است يعنى به احاديثى كه ذكر نموده‌اند عمل هم كرده‌اند ولى مواردى هم صرفا حديث را آورده‌اند ولى طبق آن فتوا نداده‌اند پس آوردن حديث در كتاب دليل بر عمل به آن و فتوا برطبقش نيست . ب : ابن ادريس گفت : علماء اين اخبار را آورده‌اند و ظاهر اين روايات هم وجوب فور است پس بايد همهء فقها قائل به مضايقه باشند . ما مىگوئيم : از كجا معلوم كه دلالت اين اخبار بر وجوب مضايقه عند الفقهاء تام بوده و به همين ظهور فتوا داده‌اند ؟ شايد آنها بتوسط قرائن خارجيه استحباب مؤكد را فهميده و طرفدار اين معنا باشند پس اين هم حدسى است . ج : ابن ادريس گفت : راويان اين اخبار مورد وثوقند و اين اخبار ، اخبار ثقه هستند « صغرى » و فقها هم به خبر ثقه عمل مىكنند « كبرى » پس بايد به اين اخبار عمل كنند « نتيجه » ما مىگوئيم : به عقيدهء شما رواة اين احاديث موثقند ولى شما از كجا مىگوئيد : به عقيدهء ديگران هم اين احاديث مورد وثوقند ؟ شايد اين صغرا به نزد ديگران مورد قبول نباشد . 2 - از همهء مطالب قبل كه صرفنظر كنيم مىگوئيم : جناب ابن ادريس اخبار مضايقه خبر واحدند و مبناى جناب‌عالى اينست كه خبر واحد را حجت نمىدانى مع‌ذلك چگونه برطبق اين اخبار فتوا دادى ؟ و چگونه دعواى اجماع كردى ؟ و چگونه از راهى كه خودت قبول ندارى قول امام ( ع ) را كشف كردى ؟ ان قلت : شايد جناب حلّى به خبر واحد تنها اعتماد ننموده تا با مبناى